Kto by pomyślał, że niewielki Francuzik z wielkimi wąsami sięgnie po pierwsze miejsce i 100 punktów w klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata w swoim ósmym starcie? A jednak! Cyprien Sarrazin – bo o nim mowa – jak burza pokonał (w kolejności startów): Justina Murisiera ze Szwajcarii, Austriaka Philippa Shörghofera, Andreasa Myhrera ze Szwecji, Norwega Leifa Haugena i na koniec w wielkim finale doświadczonego Szwajcara Carlo Jankę. W finałowym przejeździe, jeszcze na starcie Cyprien stracił prawy kijek, który uwiązł w maszynie wypuszczającej zawodników. Pomimo to był szybszy od Carlo Janki o 0,10 sekundy. Wielkie barwa za niezwykłą waleczność. Drugi w klasyfikacji Carlo Janka (oczywiście), a na miejscu trzecim zeszłoroczny tryumfator Kjetil Jansrud, który w małym finale pokonał swojego rodaka Haugena. Podobnie, jak w rok temu mam mieszane uczucia, co do tej konkurencji. Z jednej strony wieczór, show, śpiew, szaleństwo tłumów i fantastyczna promocja sportu. Z drugiej zbyt płytkie wiraże i krótkie odcinki nie pozwalają rozwinąć skrzydeł technikom. Dość powiedzieć, że Marcel Hirscher i Felix Neureuther polegli w eliminacjach, a Kristoffersen i Pinturault w 1/8 finału, czyli rundę dalej. Mam wrażenie, że Hirscher – podobnie jak przed rokiem – wcale nie jechał na 100%. Może ryzyko kontuzji na dość wysokich skokach jest zbyt wielkie, żeby podjąć wyzwanie? Tylko tak gdybam, gdyż dla tak zwanej gawiedzi równoległe ściganie ma na pewno dużo uroku. Nie potrzeba być mocno wciągniętym w techniczne sprawy narciarstwa, żeby zobaczyć różnicę. A o to w promocji sportu przecież chodzi.