Jedni zmieniają sposób wypinania wiązań, inni konstrukcję stabilizatorów. Head i Tyrolia rozwijają linię Protector+, a Zamst porządkuje swoje rozwiązania pod nazwą Triforce Technology. To dwa różne tematy, nie porównanie zamienników ani recepta na uniknięcie urazu. Zobaczcie, jakie rozwiązania opisują poszczególne firmy.
Ilustracja otwierająca: Fot. Dani Fiori / materiały Head–Tyrolia.
Head i Tyrolia – Protector+
Z dużym przytupem na rynek wkraczają nowe wiązania Protector+, które rozszerzają linię „do góry” i dedykowane są do nart sportowych oraz freeride’owych (linia Attack). Przypominamy, że Protectory to wiązania, których tylne bezpieczniki wypinają także w płaszczyźnie poziomej (na boki), a wiązania wyposażono w trzy skale do ustawienia siły wypięcia. Takie rozwiązanie – według twórców powołujących się na symulacje komputerowe – może zmniejszać obciążenie więzadła krzyżowego przedniego o ponad 50% podczas upadków ze skręceniem do tyłu i pomagać w ograniczaniu ryzyka jego urazu. Jak to zwykle bywa z innowacjami tego kalibru, te pierwsze Protectory nie były wolne od kilku drobnych niedociągnięć. Otóż: żeby otworzyć charakterystyczny „kominek” tyłów wiązań, potrzeba było dużo siły. Po drugie, ze względu na trzecią sprężynę podparcie pięty butów było dość wysokie, a to zmieniało kąt tak zwanej „delty” (sumy wszystkich kątów pomiędzy stopą a podłożem: wkładki, skorupy butów, płyty i narty) oraz ograniczało zastosowanie w sporcie. Teraz te drobne mankamenty zostały zlikwidowane i wiązania otwiera się jak naoliwione, a wysokość piętek nie odbiega od standardów rynkowych (21 mm). Co więcej, Protector+ można stosować ze sportowymi płytami, gdyż przykręcane są śrubami. To istotnie zwiększy zakres możliwości, gdyż ewentualne zastosowanie z nartami innych producentów będzie teraz o wiele prostsze (można nabyć „gołe” narty i wyposażyć je w sportowe płyty Heada i wiązania Protector+). Łatwiej też będzie ustawiać bardziej czytelną skalę wypięcia. Teraz bardzo dobra wiadomość. W nadchodzącym sezonie znacznie więcej modeli nart Heada będzie wyposażonych w wiązania Protector+, Protector i Protector EVO. To dobrze, gdyż osobiście bardzo wierzę w skuteczność tego rozwiązania. Modyfikacjom poddana została też linia lżejszej wersji, czyli Protector EVO. W tym sezonie na rynku zobaczymy następujące modele: Protector+ Freeflex ST 16 GW, Protector+ Freeflex 14 GW (oba modele współpracują ze sportowymi płytami), Protector+ Attack 16 i 14 GW (fajnie, gdyż idealnie pasują do desek freeride’owych i freestyle’owych), Protector Evo PR 13 i 11 GW (te z kolei montowane są na płytach PR) oraz Protector SLR 11 i 10 GW (stosowane wraz z interfejsem SLR).


Zamst – Triforce Technology i ZK-Motion
Ten news żywo mnie interesuje, bo od dawna używam stabilizatorów kolan. Ostatnio firmy Zamst. Wiadomo, że stabilizatory powinny wspierać stawy, ale nie przeszkadzać w ich zginaniu. Niby oczywiste, ale pogodzenie tych wymagań nie jest proste. Dodajcie do tego dopasowanie, które nie zmienia się przy każdym ruchu, oraz komfort przez kilka godzin aktywności i robi się sporo wymagań. Zamst porządkuje je pod nazwą „Triforce Technology”. Nie chodzi o nowy model ani jeden cudowny materiał, lecz o koncepcję projektowania stabilizatorów, w której wsparcie, dopasowanie i wygoda mają ze sobą współpracować. Pierwszy filar, „Precision Support”, oznacza stabilizację dobraną do potrzeb użytkownika i wymagań konkretnego sportu. Według producenta konstrukcja ma ograniczać ruchy niepożądane, ale pozostawiać swobodę tych potrzebnych. Drugi, „Optimized Fit”, to anatomiczny kształt, materiały dopasowujące się do ciała i regulacja pozwalająca utrzymać stabilizator na miejscu. Trzeci, „Dynamic Comfort”, dotyczy lekkich, oddychających materiałów, które mają ograniczać gromadzenie się wilgoci i dyskomfort przy dłuższym użytkowaniu. Jak te trzy angielskie nazwy przekładają się na konkretny produkt? Przykładem jest stabilizator kolana ZK-Motion. Podstawę stanowi dzianina, która ma łączyć wytrzymałość z dobrym przyleganiem. Po bokach znajdują się elementy z tworzywa, które mają ograniczać nadmierne ruchy na boki, a jednocześnie pozwalać na płynne zginanie i prostowanie kolana. Wokół rzepki umieszczono przestrzenną poduszkę odpowiadającą za utrzymanie jej na miejscu. Do tego dochodzą szybkoschnący materiał oraz włókna po wewnętrznej stronie górnej i dolnej części stabilizatora, które mają przeciwdziałać jego przesuwaniu. Dla narciarza założenie jest sensowne: kolano ma mieć wsparcie i nadal pracować, a stabilizator pozostać tam, gdzie go założyliście. I nie zaprzątać głowy przez resztę dnia. Żeby przekonać się, jak całość sprawdzi się podczas jazdy, trzeba przetestować stabilizator na śniegu – samo przeczytanie trzech haseł nie wystarczy. I tak też zrobię!







