Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego – diagnostyka, leczenie, profilaktyka.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Więzadło krzyżowe przednie (ACL) jest jednym z najważniejszych więzadeł stawu kolanowego odpowiedzialnym za bierną stabilizację kolana w płaszczyźnie strzałkowej. Najczęściej do zerwania ACL dochodzi podczas aktywności sportowej przy urazie koślawiącym kolano.

Podstawą rozpoznania jest badanie podmiotowe (wywiad z pacjentem) i przedmiotowe.

Z istotnych danych jakie można uzyskać w trakcie rozmowy z pacjentem to:

  • zwykle pośredni mechanizm urazu z charakterystycznym uczuciem trzasku w kolanie w chwili kontuzji,
  • pourazowy krwiak śródstawowy,
  • uczucie “uciekania kolana” – subiektywny brak kontroli nad stawem  (tak też definiujemy niestabilność).

W badaniu przedmiotowym najważniejsze są trzy testy:

  • dodatni test szuflady przedniej (wysuwanie piszczeli spod uda: do 5 mm – I st. , 5-10 mm – II st., powyżej 10 mm – III st.),
  • dodatni test Lachmana,
  • test Pivot Shift.

Leczeniem z wyboru w przypadku całkowitego zerwania ACL i objawowej niestabilności jest zabieg artroskopowej rekonstrukcji. Obecnie w moim odczuciu optymalne jest zastosowanie przeszczepu allogenicznego  (z banku tkanek) ze stabilizacją przeszczepu systemem śrub biowchłanialnych. Aktualnie stosowanym przeze mnie systemem jest system BILOK (przebieg operacji możliwy jest do prześledzenia na mojej stronie www.ambroziak-ortopedia.pl w okienku multimedia).


Materiał z banku tkanek (fot. www.ambroziak-ortopedia.pl)

W przypadku częściowego uszkodzenia ACL czasami udaje się uniknąć rekonstrukcji. Leczenie polega na artroskopowym obkurczeniu więzadła. Zabieg jest stosunkowo mało inwazyjny i umożliwia szybki powrót do sprawności.

Optymalny czas na rekonstrukcje ACL przypada między 6. tygodniem a 6. miesiącem od urazu. Długie zwlekanie może doprowadzić do wtórnych uszkodzeń tj.: uszkodzenia łąkotek, chrząstki stawowej.

Nie ma jednak wskazań do rekonstrukcji bezpośrednio po kontuzji w ramach tzw interwencji  na ostrym dyżurze.


Rekonstrukcja więzadła krzyżowego (fot. www.ambroziak-ortopedia.pl)

Musimy pamiętać, że za stabilność kolana odpowiadają stabilizatory czynne (mięśnie) oraz bierne (więzadła, torebka stawowa). Aby uniknąć kontuzji jedną z najlepszych form profilaktyki jest wzmocnienie stabilizatorów czynnych. Pisząc “wzmocnienie”, mam na myśli głównie ich usprawnienie przez tzw. trening motosensoryczny.

Nauczenie naszych mięśni, aby odpowiednio szybko i mocno napinały się w chwili zadziałania siły skręcającej nasz staw jest kluczem do zwiększenia naszego bezpieczeństwa na stoku i do uchronienia nas przed kontuzją.

Znaczniki:
Podziel się:
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli chcesz dostawać informacje o nowościach na stronie, nowych odcinkach podcastu, transmisjach live na facebooku, organizowanych przez nas szkoleniach i ważnych wydarzeniach oraz mieć dostęp do niektórych cennych materiałów na stronie (np. wersji online Magazynu NTN Snow & More) wcześniej niż inni, zapisz się na newsletter. Nie ujawnimy nikomu tego adresu e-mail, nie przesyłamy spamu, a wypisać możesz się w każdej chwili.

Magazyn NTN
za darmo

Tylko subskrybenci naszego newslettera (bez spamu, wyłącznie informacje o dużych nowościach na stronie, transmisjach live, naszych szkoleniach i ważnych wydarzeniach) dostają dostęp do nowych wydań Magazynu NTN Snow & More w wersji online kilka dni po ukazaniu się numeru na rynku. Zupełnie za darmo. Pozostali mogą oglądać tylko wydania archiwalne. Zapisz się – to się opłaca!