Od pewnego, już całkiem długiego czasu, decydenci z FIS-u próbują zbliżyć sport alpejski „do ludzi” za pomocą organizowania zawodów w slalomach, czy też gigantach równoległych. Choć trudno to sobie wyobrazić, ale podobno (według badań na zlecenie telewizji sportowej), przeciętny widz niezwiązany z narciarstwem alpejskim nie rozumie dlaczego zawodnicy na trasach zawodów poruszają się pojedynczo oraz czemu w konkurencjach technicznych są dwa przejazdy. To trudne…
Właśnie dla takich osób formuła równoległa ma być remedium i być może zaprowadzi ich w kolejnym pokoleniu na ośnieżone stoki. Z drugiej jednak strony, myślę sobie czasem, że być może akurat takimi widzami nie warto zaprzątać sobie głowy, bo przecież i tak nigdy na narty się nie wybiorą.
Tak czy inaczej w aktualnym sezonie mamy jedną, dopracowaną formułę rozgrywania zawodów równoległych. Pomimo, iż w dużej mierze wyeliminowano możliwość przypadkowego awansu do następnej rundy poprzez wprowadzenie rewanżu (uczestnicy startują na obu trasach) na każdym etapie rywalizacji, zawody w slalomach równoległych rządzą się swoimi, dość brutalnymi prawami. Po prostu podczas trochę ponad 20-sekundowego przejazdu nie ma absolutnie czasu na skorygowanie najdrobniejszego nawet błędu. Istotnym elementem jest także start, gdzie stracić można decydujące setne. Cóż, przyznam się po raz kolejny: pomimo poprawienia formuły i wyrównania szans, slalomy równoległe nadal uważam za mniej atrakcyjne niż tradycyjne ściganie się w innych konkurencjach alpejskich.
Od wczoraj jednak będę pilniej przyglądał się ich przebiegom, a to za sprawą występu Maryny Gąsienicy Daniel. Wracająca po kontuzji Polka rewelacyjnie spisała się w eliminacjach zajmując 12. miejsce. W 1/8 finału trafiła na fenomenalnie dysponowaną Amerykankę Paulę Moltzan, której ostatecznie uległa, ale po fantastycznej walce. Efektem tejże walki był też bardzo dobry czas, który dał Marynie dziewiąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Jest to najlepsza lokata polskiej zawodniczki w serii alpejskiego Pucharu Świata od 35 lat! Co więcej, wynik ten nie jest dziełem przypadku, gdyż na starcie, za wyjątkiem Mikaeli Shiffrin i Anny Swenn-Larsson, stanęła absolutnie cała światowa czołówka, a do 1/8 finału nie weszły na przykład takie gwiazdy, jak: Wendy Holdener czy Alice Robinson. Czy ta jaskółka na zachmurzonym niebie polskiego narciarstwa uczynić może wiosnę? Oby tak było, ale pokaże jak zwykle w takich przypadkach czas. Póki co, cieszmy się z tego, co mamy, a Marynie należą się najlepsze gratulacje.
Swój american dream przeżywała w tych zawodach Paula Moltzan, na którą zwracałem już w tym sezonie uwagę czytelników. Amerykanka skończyła na miejscu drugim, ulegając jedynie Petrze Vlhovej w finale. Mniej więcej od momentu, kiedy pokonała Marynę wyglądała na mało obecną (za wyjątkiem jazdy), gdyż otaczająca ją rzeczywistość przekraczała zdolność percepcji. Na miejscu trzecim Lara Gut-Behrami. Petra Vlhová swoje zwycięstwo trochę wymęczyła. Dwukrotnie kwalifikowała się do kolejnej rundy z zapasem zaledwie 0,04 sekundy, ale przechodziła dalej… Na mecie powiedziała dziennikarzom, że jest śmiertelnie zmęczona i nie było w tym stwierdzeniu ani odrobiny przesady. Od soboty do czwartku wygrała bowiem trzykrotnie zawody alpejskiego Pucharu Świata, a to sztuka nie byle jaka. Vlhová prowadzi w klasyfikacji generalnej, mając na koncie 360 punktów po czterech rozegranych zawodach.
W piątek ścigali się panowie, a wśród nich także i nasz reprezentant Michał Jasiczek, który zakończył występ na eliminacjach zajmując 51. miejsce. W finale byliśmy świadkami pojedynku gigantów i pretendentów do korony w aktualnym sezonie, czyli Alexisa Pinturault i Henrika Kristoffersena. Z walki tej zwycięsko wyszedł Francuz, choć bardziej energicznie wyglądał Norweg. Cóż, Alexis był bardziej precyzyjny o 0,12 sekundy. Na miejscu trzecim zameldował się bardzo ładnie i skutecznie jeżdżący Niemiec Aleksander Schmidt.
Ze względu na to, że zawody w gigancie równoległym w Lech Zürs (ponownie po 26 latach przerwy) były jedynymi zaplanowanymi na ten sezon, za konkurencje tę nie będzie przydzielana mała Kryształowa Kula. I to by było na tyle, jeżeli chodzi o krzewienie narciarstwa wśród dyletantów.
