Sztorm zwalił się na Oslo. Taki los portowego miasta. Na szczęście, zamiast zapowiadanego deszczu padał śnieg powodujący zamęt komunikacyjny. Żeby dojechać do Holmenkollen na zaplanowane spotkanie musieliśmy założyć łańcuchy na koła naszego dzielnego Trafica. Niestety porywisty wiatr i naprawdę solidny opad uniemożliwiły eksplorowanie tras wokół skoczni. Zwiedziliśmy za to Ski Muzeum z fantastycznymi eksponatami oraz wyjechaliśmy w gęstej mgle na wieżę skoczni. Bardziej dla zaliczenia atrakcji niż dla widoku. Na szczycie spotkaliśmy wycieczkę zupełnie małych dzieci (z przewodnikami).
Det er litt skumelt her
– podsumowała pięcioletnia uczestniczka oddając atmosferę. W wolnym tłumaczeniu znaczy to, że na szczycie było lekko przerażająco. Wieża bujała się w rytm podmuchów wichury, a wszystkie śruby i łączenia pracowały ciężko w rytm szkwałów. Fajne wrażenie.
Zapadła szybka decyzja o przyspieszeniu wyjazdu do Norefjell. Pomimo zaledwie 110 kilometrów, dystans pokonywaliśmy przez dwie godziny. Norwegia to nie kraj do szybkiej jazdy, a fotoradarów jest więcej niż u nas i są czynne. Quality Spa & Resort powitał nas śmiałą architekturą i ciekawymi rozwiązaniami wnętrz. My jednak postanowiliśmy skorzystać z pewnej liczby z ponad 100 km tras biegowych wytyczonych w okolicy. Bajeczny las, padający prawdziwy śnieg i cisza. Wspaniałe przeżycie…
Śnieg padał całą noc i rano postanowiliśmy uzbroić sie w narty szerokie. Znowu przeżyliśmy wspaniałą przygodę jeżdżąc po lesie oraz po otwartych przestrzeniach ponad nim. Owszem, teren nie był zbyt wymagający i nikt nie zorganizowałby tu edycji World Touru, ale do rozjeżdżenia to wspaniałe miejsce, a wytyczone trasy są bardzo zacne.
Po całym dniu w Norefjell wycieczka ruszyła do Geilo. Siedzimy w „på hytta” i plotkujemy. Jutro w Geilo ma być lampa. Trasy nawet nocą wyglądają okazale (część jest oświetlona), a ja po raz kolejny nie mogę poznać miejsca, które prze ostatnie ponad ćwierć wieku zmieniło się bardzo. Czas płynie i nie watro go tracić…
