I kiedy już się wydawało, że Marcel jest bohaterem z komiksu, nadjechał Henrik!

Po kolei… Madonna di Campiglio… Jedna z tych tras gdzie 50 lat temu zaczął się alpejski Puchar Świata. Puchar, który stał się inspiracją dla innych dyscyplin sportowych. Trasa legendarna. Do tej pory rozegrano na niej 34 razy slalomy liczone do klasyfikacji generalnej. Również dzisiaj – jak i pół wieku temu, zawodnicy mieli problemy ze stromym odcinkiem przed metą. Trasa 3Tre jest bowiem szalenie wymagająca. Jej ofiarą padł w pierwszym przejeździe między innymi Felix Neureuther (oraz wielu innych mniej znanych zawodników). Na czele jednak zobaczyliśmy dwa znane nazwiska slalomowych gigantów: pierwszy Henrik Kristoffersen, a za nim spóźniony o 0,23 sekundy Marcel Hirscher.

W przejeździe drugim sytuacja zmieniała się z przejazdu na przejazd. Najpierw Julien Lizeroux postawił poprzeczkę bardzo wysoko i dopiero Jean Baptiste Grange poradził sobie z jego łącznym czasem. Obu pogodził Alexis Pinturault udowadniając, ze nie zapomniał, jak się jeździ slalomy. Ale to nie wystarczyło. Pojawili się mocni Włosi, którzy w osobie Giorggio Rocci zwyciężali tu 11 lat temu po raz ostatni. Najpierw na prowadzenie wyszedł Manfred Moelgg, ale zdetronizował go szybko Stefano Gross. Na starcie pozostało dwóch gigantów. Marcel odpalił przejazd, jak ze snu. Pewnie i szybko (z jednym małym błędem) poruszał się pomiędzy tyczkami. Ryzykował wiele, ale się opłaciło. Wygrał z Grossem o ponad jedną sekundę. Teraz presja spoczywała na barkach młodego Norwega. Czy podoła – pytało wielu? Henrik ma jednak nerwy ze tali i odpalił przejazd jeszcze trochę lepszy, ostatecznie pokonując Austriaka o 0,33 sekundy. Uff… były emocje!

Najbardziej jednak żal mi młodego Szwajcara o nazwisku Luca Aerni, który pojechał życiowy przejazd i wypadł kilka bramek przed metą. Życie…