szkolenie narciarskie

Więzadło krzyżowe przednie (ACL) jest jednym z najważniejszych więzadeł stawu kolanowego odpowiedzialnym za bierną stabilizację kolana w płaszczyźnie strzałkowej. Najczęściej do zerwania ACL dochodzi podczas aktywności sportowej przy urazie koślawiącym kolano.

Podstawą rozpoznania jest badanie podmiotowe (wywiad z pacjentem) i przedmiotowe.

Z istotnych danych jakie można uzyskać w trakcie rozmowy z pacjentem to:

  • zwykle pośredni mechanizm urazu z charakterystycznym uczuciem trzasku w kolanie w chwili kontuzji,
  • pourazowy krwiak śródstawowy,
  • uczucie “uciekania kolana” – subiektywny brak kontroli nad stawem  (tak też definiujemy niestabilność).

W badaniu przedmiotowym najważniejsze są trzy testy:

  • dodatni test szuflady przedniej (wysuwanie piszczeli spod uda: do 5 mm – I st. , 5-10 mm – II st., powyżej 10 mm – III st.),
  • dodatni test Lachmana,
  • test Pivot Shift.

Leczeniem z wyboru w przypadku całkowitego zerwania ACL i objawowej niestabilności jest zabieg artroskopowej rekonstrukcji. Obecnie w moim odczuciu optymalne jest zastosowanie przeszczepu allogenicznego  (z banku tkanek) ze stabilizacją przeszczepu systemem śrub biowchłanialnych. Aktualnie stosowanym przeze mnie systemem jest system BILOK (przebieg operacji możliwy jest do prześledzenia na mojej stronie www.ambroziak-ortopedia.pl w okienku multimedia).


Materiał z banku tkanek (fot. www.ambroziak-ortopedia.pl)

W przypadku częściowego uszkodzenia ACL czasami udaje się uniknąć rekonstrukcji. Leczenie polega na artroskopowym obkurczeniu więzadła. Zabieg jest stosunkowo mało inwazyjny i umożliwia szybki powrót do sprawności.

Optymalny czas na rekonstrukcje ACL przypada między 6. tygodniem a 6. miesiącem od urazu. Długie zwlekanie może doprowadzić do wtórnych uszkodzeń tj.: uszkodzenia łąkotek, chrząstki stawowej.

Nie ma jednak wskazań do rekonstrukcji bezpośrednio po kontuzji w ramach tzw interwencji  na ostrym dyżurze.


Rekonstrukcja więzadła krzyżowego (fot. www.ambroziak-ortopedia.pl)

Musimy pamiętać, że za stabilność kolana odpowiadają stabilizatory czynne (mięśnie) oraz bierne (więzadła, torebka stawowa). Aby uniknąć kontuzji jedną z najlepszych form profilaktyki jest wzmocnienie stabilizatorów czynnych. Pisząc “wzmocnienie”, mam na myśli głównie ich usprawnienie przez tzw. trening motosensoryczny.

Nauczenie naszych mięśni, aby odpowiednio szybko i mocno napinały się w chwili zadziałania siły skręcającej nasz staw jest kluczem do zwiększenia naszego bezpieczeństwa na stoku i do uchronienia nas przed kontuzją.

O Autorze

Wybitny chirurg ortopeda traumatolog. Absolwent Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Doświadczenie zdobyte w USA umożliwiło mu zastosowanie przeszczepów allogenicznych (przeszczepy ze zwłok z banku tkanek) w pierwotnych jak i rewizyjnych rekonstrukcjach więzadeł krzyżowych, których rocznie wykonuje ponad 400. Na blogu dzieli się informacjami na temat optymalnego treningu w celu zminimalizowania ryzyka odniesienia kontuzji, diagnostyki po urazach oraz metod leczenia.

Podobne posty